|
|
5 DE DEZEMBRO EN VIGO
|
| |
O vindeiro día 5 estaremos en Vigo na presentación dun novo Local Social. Deixámosvos aquí o cartaz e a presentación da xornada.
 "Semente Vermelha já tem preparada umha nova jornada solidária num dos nossos últimos passos face a inaguraçom do local prevista em Janeiro.
Desta volta animámos-vos a participar durante um dia inteiro nas diversas actividades que temos organizadas. Poderedes desfrutar dum jantar no local social Faisca( preço 10 euros que inclui churrasco, empada, vinho e petiscos vários), dumha palestra sobre o reintegracionismo a cargo do professor e membro da AGAL Estraviz, muito interessante à hora de defender o nosso tronco lingüístico frente ao isolacionismo, e também dum mui grande concerto que preparamos desta vez, com grupos como: Mencer vermelho, Skándalo-GZ e Skakeo!!
Nom faltedes!
Um dia de festa, solidariedade e luita.
Avante com Semente Vermelha
O telefone de contacto para aponta-se ao jantar é: 671644308.
Mais umha vez, Obrigados! "
Semente Vermelha
Ler máis...
|
|
|
|
|
|
NOVOS CONCERTOS
|
| |
SUSPENDIDO O CONCERTO DA CORUÑA PREVISTO PARA O 7 DE NOVEMBRO.
E o sábado 5 de decembro tocaremos na sala Farándula de Vigo con dous grupos máis na presentación dun novo centro social "Semente Vermelha", do cal deixamos aquí o manifesto fundacional:
MANIFESTO SEMENTE VERMELHA
Semente Vermelha nasce da unióm dum grupo de moços independentistas, pertencentes a diversas organizaçons e locais sociais, com a finalidade de abrir, num futuro próximo, um novo local social onde levar avante as nossas iniciativas e actividades na cidade mais espanholizada da Galiza, Vigo, e num dos bairros que reflictem essa realidade, Hispanidade.
O projecto assimilista que representa Espanha e o Capital para a nossa naçom está mais vivo que nunca. A ultra-direita espanholista governa de novo a Junta da Galiza e esta vez já nom semelha fazer-lhe falta disfarçar-se de pseudo-demócrata. Lança umha ofensiva mortal à nossa língua com o perigo de que o espanhol seja, pola primeira vez em toda a nossa história de asobalhamento e resistência, a língua maioritária deste povo; desvia fundos públicos para escolas privadas ultracatólicas; nom oculta a sua relaçom com a falange espanhola representada em Galicia Bilingüe; tenta criminalizar à classe operária dizendo-lhes, com ajuda dos seus inseparáveis e fieis súbditos meios de comunicaçom, que som uns vándalos; nega os direitos das mulheres apoiando às manifestaçons da Igreja máis ráncia e um longo etcétera.
Mas tampouco esquecemos às outras capas da ampla burguesia galega-espanhola progresista e autonomista, as que som representadas polo PSOE e o BNG. Eles nom duvidam em pactar entre sim, seja direita ou esquerda, para fazer-nos calar, para que nenguém saiba de nós, os verdadeiros patriotas galeg@s, os que nom nos vendemos a Espanha, os que somos filhos de todos e todas @s que morrerom pola nossa Pátria sem renunciar em nengum momento a ideia de que a luita é o único caminho.
Véde-os aí, criminalizando à juventude, privatizando às ruas da nossa cidade, negando o direito de reuniom no Casco Velho, concedendo a licencia do porto desportivo de Massó reprimindo umha e outra vez a umha vizinhança incansável, que está a levar umha luita exemplar.
É por todo isto polo que Semente Vermelha quere luitar. Para fomentar a língua e cultura galegas num bairro atacado pola nova burguesia e membros da falange. Para concienciar à classe obreira da necessidade da independência e o socialismo. Para abrir um debate na juventude independentista, actualmente dividida, no que, através do pluralismo ideológico em parámetros independentistas e de esquerdas, podamos dar pasos importantes para avançar. Mas nom só. Para dinamizar a vida deste bairro, castigado coma todos por um sistema que nom dá mais possibilidades que as de consumir em centros comerciais, para que os nenos e nenas podam jogar e entreter-se, para que os moços e moças podam familiarizar-se com a nossa luita, para que todas as pessoas, em definitiva, tenham umha alternativa real, feita desde Galiza e para o povo trabalhador galego.
SEMENTE VERMELHA
Ler máis...
|
|
|
|
|
|
|
22 DE AGOSTO, RIBADAVIA
|
| |
O vindeiro sábado día 22 de agosto achegarémonos á localidade de Ribadavia para participar na IV festa aniversario da Asociación Arrincadeira. Acompañaránnos no escenario os compañeiros Arenga de Pontedeume. Antes, palestras e diversas actividades. Tamén música na rúa a cargo de Sorcha.
Ler máis...
|
|
|
|
|
|
MONCHO REBOIRAS
|
| |
O 12 de agosto de 1975 en Ferrol segábase dun xeito noxento e tráxico a vida dun mozo nacionalista que arelaba unha Galiza ceibe das gazoupas do franquismo. Moncho Reboiras Noia foi asasinado pola policía no numero 27 da rúa da Terra, despois de percorrer máis de 250 metros por tellados e rúas procurando fuxir do cerco sobre a casa na que vivía. Ao día seguinte dicía un veciño ás preguntas dun xornalista “ouvin tres rafagas de metralleta sobre as tres e cuarto da mañá...”.
Reboiras tivo un papel salientábel nos primeiros pasos do que se chamou a Fronte Obreira da Unión do Povo Galego e deulle pulo en distintos pontos de Galiza ás “Unións de Traballadores” (os xérmolos sindicais). Era unha persoa animosa, traballador infatigábel, que puña toda a súa vida a disposición do traballo político e social. Nunha publicación realizada co gallo do 2º aniversario da súa morte dicíase:
“Moncho foi un rapaz, como tantos outros do noso povo, que na loita cotián sempre firme, foise entregando intensamente á tarefa de afundirse cada día máis coas masas, de estender o marxismo-leninismo como única posibilidade de entender a Revolución Galega e de derrotar ao imperialismo colonialista e de ir construíndo os instrumentos políticos necesarios pra levar adiante a Liberación Nacional e Social de Galiza e a conquista do socialismo...”.
E engade, agora xa sobre a persoalidade de Moncho.
“Xosé Ramón Reboiras Noia naceu o 19 de xaneiro de 1950 en Imo, concello de Dodro nunha familia labrega que como tantas outras da nosa Patria tivo que se trasladar á cidade en percura de mellores condicións de vida. En Vigo e mentres o pai traballaba embarcado, Moncho estudaba bacharelato e atendía o bar que a súa familia puxera cos seus aforros, cun breve período de traballo como pinche na construcción cando tiña 15 anos...”. Titularíase na Escola de Enxeñería Técnica. Fai un cursiño de especialización en Barreras, onde perde a beca pola súa participación nos sucesos de 1972, e posteriormente traballa nunha auxiliar en Astano, en Ferrol, e en Intelsa na Coruña.
A primeira reunión da Fronte Obreira da UPG faríase na primaveira de 1973 en Ponte Vea, na estrada que une Santiago de Compostela e a vila de A Estrada. Participaron menos dunha ducia de persoas, a maioría de Vigo (varios da Citroën) e de A Coruña. Entre estes últimos o mesmo Reboiras que daquela vivía e traballaba en A Coruña como electricista.
A Fronte Obreira fora engrosada a aquela altura coa integración na UPG de Galicia Socialista, unha organización política con base principalmente entre os traballadores da Citroën en Vigo, e con algúns cadros de Organización Obreira, unha escisión do Partido Comunista. Aínda que a maioría destes últimos, fuxidos e algún detido despois da represión da folga xeral de setembro de 1972 en Vigo, incorporaríanse nos anos 1974 e 1975 a medida que foron saíndo de prisión (como Anxo García Méndez) ou retornando do exilio.
Estes “xermolos” colleron distintos nomes, segundo o boletín que lles servía para darse a coñecer, como: Adiante en Vigo, Xerme en Coruña, Obradoiro en Compostela, etc. No ano 1975 darían lugar ao nacemento da Unión de Traballadores do Ensino de Galiza (UTEG) e ao Sindicato Obreiro Galego.
Andando o tempo, e servindo esta estructura como eixo do nacente sindicalismo galego chegariamos ao que hoxe é a Confederación Intersindical Galega. Nesta angueira houbo integracións, unificacións e fusións. En 1977 fundouse a Intersindical Nacional Galega (ING), en 1980 a unificación coa Central de Traballadores Galegos (CTG) daría orixe á Intersindical Nacional de Traballadores Galegos (INTG), en 1982 a fusión coa Confederación Sindical Galega (CSG) consolidaría definitivamente ao sindicalismo nacionalista. A esta converxencia de forzas e arelas, nas que cada sindicato aportou militancia e experiencia, sumáronse varios sindicatos de sector: transporte, hostalería, sanidade, alimentación...
A seguinte é unha estrofa dun poema adicado a este mozo, nacionalista exemplar, militante sobranceiro.
Onte foi Vigo, Compostela e o Ferrol,
ferro, libro e martelo,
estudantes e obreiros,
a forza liberadora de tanta porcallada,
de tanto irracionalismo
de tanto medo
que nos deron unha espranza azul
e limpa como o seu ollar,
como as súas maus traballadoras
das que naceu a palabra
galega e popular que aínda
sementa liberdade nos camiños.
Artigo extraído de GalizaCig do 2002
Ler máis...
|
|
|
|
|
|
25 DE XULLO, DÍA DA PATRIA GALEGA
|
| |
Manifesto Día da Patria 2009
Reproducimos o manifesto de Causa Galiza con motivo do Día da Patria 2009
Amigas e amigos,
compañeiras e compañeiros vidos de toda a Galiza e do exterior, presentes e ausentes,
delegacións internacionais que nos acompañades:
Celebramos hoxe a xornada en que reivindicamos o noso dereito de autodeterminación e reafirmamos a vontade de constituírmos o noso propio Estado: unha República Galega.
No actual contexto de crise capitalista, tales reivindicacións son máis necesarias do que nunca: a crise deteriora as nosas condicións de vida e traballo e agudiza os peores efectos da histórica dependencia de España, como o desemprego estrutural, a precariedade ou o empobrecemento de importantes sectores do pobo traballador. Madrid e Bruxelas pretenden sumar a esta condición de viveiro de man de obra barata e fonte de recursos minerais e enerxéticos, a turistificación da economía nacional, mentres relanzan o asalto ao territorio que arrasa costas, vales, ríos e montes en aras do beneficio privado e planifican desde institucións alleas a liquidación da nosa lingua e identidade.
A nivel institucional, após catro anos de goberno bipartito PSOE-BNG, a dereita máis conservadora recuperou o goberno da Xunta. Isto foi posíbel, entre diversos factores, pola aplicación continuísta por parte do PSOE e do BNG de semellantes políticas aplicadas polo fraguismo. Catro anos perdidos na construción nacional de Galiza e na mellora das condicións de vida do noso pobo.
A situación é difícil e alterna episodios de loita exemplar, como a do proletariado do Metal, coa agudización da represión e o control social e a extensión do malestar psicosocial. É imprescindíbel, pois, tomarmos medidas resolutivas. A curto prazo, a convocatoria dunha Folga Xeral Nacional e a coordinación d@s independentistas para facermos fronte con radicalidade á administración que preside Alberto Núñez Feijóo. A medio, organizándonos para as batallas que se anuncian e avanzando a paso firme no camiño da autodeterminación e a soberanía.
Autodeterminación e soberanía son a chave que abre a porta a un futuro distinto do que se perfila no horizonte; son a única alternativa política real neste país. A vía estatutista, a vía do contrato con España, é unha fraude esgotada que apenas foi útil para adormecer conciencias e facilitar que os nosos inimigos históricos avancen no espolio e a destrución de Galiza. A auténtica democracia e a dignidade virán da loita que nos leve a un escenario de autodeterminación, soberanía e independencia.
Con todo, compañeir@s, chamar un pobo á loita é moito máis que lanzar unha proclama. Chamar un pobo á loita, cando tantas vontades están feridas por escepticismos e impotencias, é sobre todo asumir responsabilidades: a responsabilidade de forxarmos ferramentas organizativas lexítimas e duradeiras; de cohesionarmos as forzas disponíbeis so estratexias concretas de intervención e, por riba de todo, de gañarmos con feitos os corazóns e a credibilidade de millares de independentistas e do conxunto do pobo traballador galego.
É evidente que os axentes políticos e sociais e as persoas que vertebramos Causa Galiza non conseguimos materializar nestes dous anos as expectativas creadas no 2007 e desactivar os factores que desaceleran desde dentro a loita soberanista, imposibilitando logros hoxe posíbeis. Estas eivas impediron que Causa Galiza estivese á altura do agardado e da necesidade de edificarmos espazos de convivencia e loita sobre os que erguer proxectos máis ambiciosos no futuro.
Recuperarmos o rumbo orixinal e a ilusión é, polo tanto, o reto urxente. Pretendemos ser a ferramenta que permita a organizacións, movementos sociais e militantes traballar cóbado con cóbado, desde a esquerda, pola soberanía. Queremos construír a alianza que estenda a reivindicación da autodeterminación a todo o país e, desde o traballo de base, desde a acción diaria, cree condicións favorábeis para avanzarmos na loita independentista. Neste Día da Patria convidamos quen, día após día, sustentades desde a militancia e o esforzo anónimos o combate pola soberanía, a fortalecerdes esta ferramenta. É necesario, é urxente e danse as condicións necesarias. A loita pola autodeterminación precisa de todas e todos nós.
Compañeir@s, mans á obra,!
Viva a loita por unha Galiza ceibe!
Viva Causa Galiza!
Galiza, 25 de Xullo do 2009
Ler máis...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Web feita nunha resolución de 1024x768
Hoxe é
| |
